Παναγιώτης Γιαννάκης στον Talk Radio: «Εκείνο το απόγευμα άλλαξε η ζωή μου»
Ο μύθος του μπάσκετ που κατέκτησε όλους τους τίτλους, δοξάστηκε ως παίκτης και ως προπονητής, αλλά δεν ξέχασε ποτέ τους παιδικούς φίλους του, τον πρώτο προπονητή του και τη μητέρα του Καλλιόπη
O “δράκος” του ελληνικού μπάσκετ Παναγιώτης Γιαννάκης μίλησε στη ραδιοφωνική εκπομπή του Σπύρου Λάμπρου και της Άννας Σταματιάδου στον talk radio 98.9 με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου του με τον τίτλο “Τρωτός Άτρωτος” που έγραψε ο δημοσιογράφος Παντελής Βλαχόπουλος.
Ο μύθος του μπάσκετ που κατέκτησε όλους τους τίτλους, δοξάστηκε ως παίκτης και ως προπονητής, αλλά δεν ξέχασε ποτέ τους παιδικούς φίλους του, τον πρώτο προπονητή του και τη μητέρα του Καλλιόπη. Για όλα αυτά αναφέρθηκε στο Talk Radio.
“Πρέπει να λες όχι στη ζωή σου αρκετές φορές, γιατί μόνο με αυτόν τον τρόπο θα μπορέσεις να ανακαλύψεις τον εαυτό σου”, είπε αρχικά ο κύριος Γιαννάκης με αφορμή την εθνική μας επέτειο και περιέγραψε ένα περιστατικού μεγάλου θαυμασμού που δεν ξεχνάει ποτέ.
“Υπήρχαν στιγμές που ο κόσμος με αγκάλιαζε και δάκρυζε αλλά πάντα θυμάμαι μια ιδιαίτερη στιγμή που μια ηλικιωμένη όταν ήμουν ακόμη αθλητής σταμάτησε στην Ιερά Οδό με το ταξί της Δεν ήταν οδηγός ήταν επιβάτης με είδε στο δρόμο Με είδε γιατί περίμενα και εγώ ταξί Και μου είπε πέρασε παιδί μου να σε πάμε όπου πας… Εγώ πήγαινα στην τότε αρραβωνιαστικιά μου και μετέπειτα σύζυγο μου Ευγενία στην Αγία Βαρβάρα εκείνη πήγαινε στην Πετρούπολη, Καμία σχέση η διαδρομή Με πήγε δεν με άφησε να πληρώσω. Πάντα την θυμάμαι κυρίως γιατί ήταν μια κυρία που δεν φαινόταν ευκατάστατη και μου έκανε τρομερή εντύπωση”, περιέγραψε ο κύριος Γιαννάκης.
Στο ερώτημα “πως και γιατί επέλεξε τον συγκεκριμένο τίτλο στο βιβλίο του” ο κύριος Γιαννάκης υποστήριξε πως “όλοι οι άνθρωποι αισθανόμαστε πολλές φορές αδύναμοι, βλέπουμε βουνά στη ζωή μας. Αλλά πρέπει να ξυπνήσουμε τον άτρωτο που έχουμε μέσα μας…. Γιατι πολλές φορές δεν έχουμε τα σωστά ερεθίσματα. Οι άνθρωποι έχουν πολλές δυνάμεις Και εγώ κατα λάθος βρήκα το μπάσκετ θα μπορούσα να μην το είχα βρει ποτε. Ήθελα να γίνω πολιτικός μηχανικός, ήμουν καλός στα μαθηματικά. Βέβαια βρήκα γαμπρό πολιτικό μηχανικό. Τα μαθηματικά είναι κοντά με τη ζωή και το μπάσκετ αρκεί να έχεις πάθος να βγαίνει απο μέσα σου και θέληση κάθε μέρα να ξεπερνάς τον εαυτο σου να συγκριθείς και να χάσεις” .
Ο κύριος Γιαννάκης θυμήθηκε και το απόγευμα που του άλλαξε τη ζωή, όταν τον ανακάλυψε ο προπονητής “έπαιζα μπάσκετ στα ανοιχτά γήπεδα του Πλάτωνα στην Πέτρου Ράλλη και πηγαίνοντας πίσω για να αφήσω την μπάλα στον επιστάτη που μας τη δάνειζε γιατί δεν είχαμε δικιά μας μπάλα με σταματάει ο πρώτος προπονητής μου ο Βύρων Κρίθαρης και μου λέει παιδί μου έσυ γιατί δεν έρχεσαι να κάνεις προπόνηση με την ομάδα …Τότε εγώ ντροπαλός του λέω πως θα ερθω … ήρθε και ένας παράγοντας. Μου έδωσαν 20 δραχμές, μου είπαν να βγάλω φωτογραφίες και να πάω για προπονήσεις. Έτσι ξεκίνησα σε ηλικία 12 ετών… “
Ο ίδιος αποκάλυψε ότι ποτέ δεν είχε φανταστεί την πορεία που θα ακολουθούσε . “Περνούσα καλά με τον αθλητισμό. Τον αγαπούσα. Έβγαζα τον εαυτό μου, τον χαρακτήρα μου. Ξεπερνούσα την ντροπαλότητα που είχαν σαν παιδί” , είπε , αναφερόμενος στα πρώτα του βήματα στο μπάσκετ.
Μιλώντας για την κόντρα του με τον Νίκο Γκάλη τα χρόνια που οι δυο τους ήταν αχτύπητο δίδυμο στον Αρη, ο κύριος Γιαννάκης αποκάλυψε ότι το πρώτο πράγμα που έκανε όταν σταμάτησε τον αθλητισμό ήταν να πάρει και να ζητήσει συγγνώμη από όποιον θεώρησε ότι πλήγωσε χωρίς να το θέλει . “Δεν ήμασταν ίδιοι χαρακτήρες, αντιμετωπίζαμε αλλιώς τα πράγματα. Καταφέραμε να συνεργαστούμε και να δημιουργήσουμε μια ομάδα και μια εποχή που βοήθησε το μπάσκετ να κάνει βήματα. Αυτό είναι και ένα μήνυμα στους ανθρώπους Δηλαδή άσχετα αν δεν ταιριάζουν μεταξύ τους μπορούν να βρίσκουν τρόπους να συνεργάζονται .Αυτό μας λείπει σαν λαός. Δεν έχουμε μάθει να συνεργαζόμαστε με ανθρώπους με διαφορετικό τρόπο σκέψης” , τόνισε.
Για τα νέα ταλέντα και τους γονείς που θεωρούν ότι το παιδί τους είναι κάτι ξεχωριστό ο κύριος ΓΙαννάκης είπε “ ο αθλητισμός έχει το μεγαλύτερο ποσοστό αντικειμενικότητας .Δεν παίζει ρόλο ουτε χρώμα, ούτε καταγωγή, ούτε ονομα. Εμένα ο Δημήτρης μου ο γιος μου δεν κατάφερε να γίνει μπασκετμπολίστας σε υψηλό επίπεδο Εγώ ήμουν παιδί ποδηλατά… Στον αθλητισμό είσαι μόνος σου και δοκιμάζονται τα συναισθήματα σου, η αθλητική σου ικανότητα , η τεχνική σου ικανότητα και η πνευματική σου δύναμη Και αυτό είναι μέρος της διαδικασίας για να παίρνεις αποφάσεις στα δύσκολα παιχνίδια. Πρέπει να καταλάβουν οι γονείς οτι το παιδί τους θα πάρει προσόντα όχι μόνο για τον αθλητισμό, αλλά και για τη ζωή του. Στη ζωή του θα τα βρεί όλα αυτά στην καθημερινότητα. Να τα πηγαίνουν λοιπόν τα παιδιά στον αθλητισμό γιατί έτσι θα δουν τα παιδιά πως θα είναι η ζωή μετέπειτα. Θα ασχοληθεί και με το σώμα του ”
Ο κύριος Γιαννάκης αποκάλυψε τέλος και μια στιγμή της ζωής του που ένιωσε άτρωτος. “Όταν τραυματίστηκα στην Αμερική ένιωσα τρωτός, αλλά μετά από λίγο κατάλαβα ότι μπορώ να γίνω άτρωτος με σκληρή δουλειά και πόνο στην προπόνηση και προσμονή. Άτρωτος ένιωσα όταν κερδίσαμε τη Σοβιετική Ένωση το 1987”.
